Ischa in de knel

De rottweiler Ischa van Henneke bleek gescheurde kruisbanden die snel geopereerd moesten worden om erger te voorkomen. Henneke deed alles om haar Ischa te helpen: ze zette een crowdfunding op, verkocht spulletjes op internet en kreeg hulp van Quidem Carus. Lees haar uitgebreide verhaal.

 

Een paar dagen geleden zijn we lekker wezen fietsen, Ischa en ik. De bekende route: het losloopgebied dat hier achter de woonwijk langsloopt. Het was nog lekker rustig. De meeste mensen lagen nog op een oor, of zaten aan het ontbijt, maar wij genoten van de vogels in de bomen en de damp die nog net boven het water hing. 

Natuurlijk moest en zou Ischa weer het water in en van mij mag ze. Sterker nog, ik geniet ervan dat ze zoveel lol heeft.

Maar aan alles komt een eind dus langzamerhand begonnen we aan de terugweg langs dezelfde route. Ischa liep nog steeds los. Het punt waar ik haar normaal gesproken altijd weer aanlijn lag nog enkele honderden meters verderop. We moesten echter wel een fietspad oversteken, een fietspad dat uitloopt op een rustige straat door de woonwijk. En daar zag ik hem... of haar... dat weet ik niet.

Helaas had Ischa de kat ook al gezien en op het moment dat het beestje in beweging kwam spurtte Ischa er achteraan. Roepen heeft op zo'n moment geen zin meer en ik deed dus geen moeite. Ik stapte wel af, om op mijn hondenkind te wachten.

Ik wachtte en wachtte... maar Ischa kwam niet meer terug. Ik besloot haar te gaan zoeken, keerde mijn fiets en stapte op. Al na zo'n 20 meter zag ik iets bewegen aan mijn linkerkant en dat iets was zwart... net zo zwart als Ischa.

Het bleek inderdaad mijn Ischa te zijn, arme Ischa. Blijkbaar was ze onder de heg door een tuin ingeschoten, achter het poezebeest aan en dacht, zoals het een echte rottweiler betaamt, de kortste weg terug te nemen. Die kortste weg, was over een groen ijzeren hekje.

Normaal zien zulke hekjes er vriendelijk uit. Ijzeren spijlen die onder en boven aan een dwarsbalkje gelast zijn en aan de bovenkant doorlopen in grote bogen. Binnenin die bogen staan dan Franse lelies, met gemene punten, maar binnenin die bogen staan ze veilig.

Dat was een groot geluk. Ischa had haar breedte een beetje verkeerd ingeschat. Ze dacht waarschijnlijk dat ze wel tussen twee van die bogen door paste. Met haar voorkant ging dat wel goed, misschien ging die er ook wel gewoon overheen, maar haar achterlijf, met haar lekkere brede billen, was klem komen te zitten tussen de bogen en omdat har achterpoten zo'n 20 0f 30 cm boven het pad hingen, kon ze zich ook niet meer afzetten.

Gelukkig bleef ze wel heel kalm, maar ik kreeg haar natte achterlijf toch niet ver genoeg opgetild om haar uit haar klem te bevrijden.

Gelukkig kwam de eigenaar van de tuin buitenom gelopen om te zien wat er aan de hand was. Hij wilde graag helpen, maar durfde toch niet te dicht bij Ischa kop te komen. Met een hond die knel zit weet je tenslotte maar nooit...

Hij liep dus opnieuw om en kwam even later de tuin in, om van achter te proberen Ischa te helpen. Dat was nog niet zo simpel, maar uiteindelijk lukte het ons haar te bevrijden, door haar zowel aan de voorkant als aan de achterkant te tillen. Wat was ik blij dat ze haar K9 tuig aan had... dat maakte het tillen een stuk makkelijker!

En die vriendelijk meneer... hij wist al die tijd vrijwel niets anders te zeggen dan: arme lieverd, arme arme lieverd...

Hij noch zijn vrouw waren boos dat Ischa hun tuin was binnengedrongen of achter een poes had gejaagd. Het enige wat telde was het helpen van die hond, mijn Ischa.

En tijdens de hele operatie dacht ik eigenlijk maar één ding: gelukkig kunnen Ischa’s knieën niet meer stuk.

In oktober vorig jaar begon Ischa een beetje mank te lopen met een achterpoot. Aangezien ze nogal een wildebras is – en dat is zachtjes uitgedrukt – had ik het idee dat ze zich mogelijk verstapt zou hebben. Hoe moeilijk dat ook was met een hond met een dergelijk temperament, ik besloot dat ze rust moest houden. Een poos niet meer loslopen en alleen maar aan de lijn kleine uitlaatrondjes met haar doen. Het leek te helpen.

Niet zo heel lang daarna begon ze met haarandere achterpoot te trekken. Die zal ze wel overbelast hebben, was mijn gedachte. Nog maar een tijd rust. Voor een actieve hond van 3,5 jaren jong was dit echt niet leuk, maar pijn is erger. Doorzetten dus. Opnieuw leek het resultaat positief en ik besloot het deze keer iets langer vol te houden. Dan moest het helemaal goed komen.

Maar het kwam niet goed. Na een kleine week ging het weer mis. Als ik met haar ging fietsen en haar los liet lopen, ging ze regelmatig even in een plas water liggen uitpuffen. Dit klopte echt niet, dit was mijn Ischa niet. Het was duidelijk dat ze pijn had en snel moe was met lopen. Het werd tijd voor een bezoekje aan de meneer-oom-dierendokter. 

Ik deed hem het hele verhaal en eigenlijk was toen voor hem al duidelijk wat er aan de hand was. Een kort, maar grondig, onderzoek bevestigde wat hij al wist: gescheurde kruisbanden, en niet in één knie, maar in beide knieën. Een operatie zou de enige oplossing zijn en dat zou zo snel mogelijk moeten gebeuren, omdat er anders ernstige bijkomende schade in de gewrichten zou ontstaan. De dierenarts raadde mij aan om de operatie door een specialist te laten uitvoeren, omdat een zogenaamde TTA rapid ingreep het beste zou zijn, Ischa’s karakter en temperament in ogenschouw genomen.

Op dat moment drong het denk ik nog niet zo goed tot mij door, waar ik precies voor stond. Thuis gekomen dook ik achter mijn computer om informatie te zoeken en te kijken bij wie ik terecht zou kunnen. Al snel zat ik aan de telefoon om vervolgens te ontdekken dat er niet zo heel erg veel gespecialiseerde klinieken waren, waar men deze operatie zou kunnen uitvoeren. De dichtstbij zijnde was in Amsterdam, maar daar had men voorlopig geen tijd. Op mijn vraag naar de kosten schrok ik voor het eerst wakker. De prijs zou bijna 2.500 euro bedragen, per poot!

Op dat moment begon er van alles door mijn hoofd te malen. Waarvan zou ik dat ooit moeten kunnen betalen? Ik leef van een kleine uitkering en zit ook nog eens in de WSNP. Zouden ze een betalingsregeling accepteren? Waarschijnlijk niet. Maar wat moest ik dan beginnen? Ik kon Ischa niet met pijn laten lopen. Een lening was natuurlijk uitgesloten. Moest ik dan mijn lieve hond, mijn kind, afstaan? Maar wie zou een hond willen waar meteen al zulke grote kosten voor gemaakt moesten worden? Wat bleef er dan over? In laten slapen? Een hond die verder helemaal gezond was en bovendien een supermooi karakter had?

Ik was radeloos. Kon ook niet meer rationeel nadenken. Gelukkig waren er vrienden die mij op goede gedachten brachten: Crowdfunding… spullen verkopen… en… er zijn ook organisaties die mensen in dergelijk situaties proberen te helpen. Een vriendin vertelde me bovendien over haar dierenarts in Putten… Daan Kranendonk…een specialist van de bovenste plank en, hoewel zij mij niet kon helpen met geld, bood ze wel aan om garant te staan. Tenslotte was zij een bekende cliënt van Daan.

Weer een beetje in staat dingen op een rijtje te zetten, klom ik weer in de telefoon. Mijn eerste belletje was naar de dierenkliniek in Putten. Natuurlijk kon er door de telefoon geen definitieve diagnose gesteld worden, maar ik was al enkele dagen later welkom voor een eerste consult. Op mijn vraag naar de prijs van een TTA rapid operatie werd ik zelfs enigszins positief geschokt. Voor beide knieën zou ik “slechts” 2600 euro in totaal kwijt zijn en dat was all-in, dus het vooronderzoek, de medicijnen en de nacontrole zaten er allemaal bij in.

Dat klonk natuurlijk al veel beter dan bijna 5000 euro, maar het was altijd nog een bedrag dat mijn vermogen ver te boven ging.

Dankzij budgetbeheer had ik in de voorafgaande tijd wel een leuk spaarpotje opgebouwd, maar dat was inmiddels alweer leeg geraakt, doordat ik in maart een nieuwe laptop had moeten aanschaffen nadat de vorige onherstelbaar gecrasht was en in april mijn oudste hond, de moeder van Ischa, had moeten laten steriliseren, wegens een acute baarmoederontsteking.

Ik keek rond in mijn huisje en vond een heleboel spulletjes die ik niet graag kwijt wilde, maar die niets waard waren tegenover het welzijn van mijn hond. Ik maakte foto’s en kleine verhaaltjes en zette zoveel mogelijk advertenties op internet. Ook het hele verhaal van Ischa publiceerde ik op Facebook, waarna een aantal mensen spontaan een inzamelingsactie op touw zetten. 

Langzaam maar zeker begon er geld binnen te druppelen, soms maar kleine bedragjes, soms grotere bedragen. Ieder bijdrage, hoe groot of hoe klein ook, was voor mij goud waard!

Op de dag dat Ischa geopereerd werd, was ik gelukkig al in staat om de helft van de operatiekosten te betalen. Toen begonnen de acties een beetje stil te vallen en ook de verkoop van spullen werd steeds minder. 

Ondertussen was ik al in contact gekomen met Stichting Quidem Carus en die wilden mijn aanvraag in behandeling nemen. Nadat ik alle gevraagde informatie had verstrekt en alle bijkomende vragen eerlijk had beantwoord, kreeg ik de beslissing te horen. Het bestuur van de stichting had besloten mij te helpen en een flink deel van de rekening voor mij te betalen. Wat een opluchting!

Met Ischa ging het steeds beter. Die malle doos is een echte doorzetter. Ze was door dokter Daan en zijn team aan beide knieën tegelijk geopereerd, maar dezelfde avond nog liep ze alweer, zij het langzaam en nog een beetje wankel… En ondanks alle pijn en moeite die ze heeft moeten doorstaan heeft ze geen enkel moment haar goede humeur verloren!

Bij de eindcontrole wist ze iedereen die haar zag te verbazen, zo snel had ze zich al hersteld en zo goed ging het met haar!

Er zijn veel mensen betrokken geweest en ik ben ze allemaal dankbaar. Niet in de laatste plaats Stichting Quidem Carus en het team van de dierenkliniek in Putten!

Ischa is weer helemaal haar oude zelf en haalt weer allerlei malle en soms domme streken uit, maar ze kan heel wat hebben en verliest nog altijd niet haar goede humeur.

Conclusie: als je dier ooit in zware problemen komt en je bent financieel niet in staat te doen wat nodig is, doe dan een beroep op Quidem Carus, want het welzijn van jouw dier is belangrijk voor deze mensen.

En ben jij een van die mensen die financieel meer gezegend zijn dan mensen zoals ik en houd je van dieren, dan kan ik dit goede doel van harte aanbevelen voor een schenking. Deze stichting gaat zeer zorgvuldig om met het geld dat zij ontvangen en zorgen dat het daar terecht komt waar het hard nodig is om dieren in nood te helpen!

Op de hoogte blijven

Wilt u op de hoogte blijven van onze activiteiten? Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief. Deze verschijnt eens per kwartaal en geeft u een overzicht van de laatste activiteiten, dierennieuws en wetenswaardigheden van de stichting.

Nieuwsbrief ontvangen?

 

* vereiste informatie
U bent: *
 

       ANBI

Quidem Carus helpt met onvoorziene medische
kosten voor huisdieren van minder-vermogende huisdiereigenaren.

Stichting Waarborgfonds Quidem Carus

Postadres: Administratiekantoor Zuilen

(geen bezoekadres)

Tafelbergdreef 180

3564AG Utrecht

KvK: 57602301