Sia is alles voor mij

Mijn hondje Sia is alles voor mij en eigenlijk nog veel meer. Ik lijd aan CPTSS. Dat is de complexe vorm van de posttraumatische stressstoornis. Dit is een zware stoornis om te hebben. Om mijn leven draaglijker te maken heb ik dieren om mij heen nodig. Als kind vond ik al troost bij onze huisdieren. Ze gaven mij liefde en warmte die ik zo miste. Zonder een dier om mij heen gaat het mis met mij. Behalve Sia heb ik nog een hondje met de naam Tebby een kruising Yorkshire terriër en een leuke eigenzinnig rode kater Simba. Buiten in de tuin lopen drie kippen. Ze heten: Omo, Janneke en Trippel. Sia is een dwergkeesje (pomeriaantje) van 6 jaar oud. Ik heb altijd twee honden voor het geval er eentje wegvalt. En het is gewoon erg gezellig om er twee te hebben. Tebby heb ik nog maar kort. Ik heb haar geadopteerd via een stichting en ze komt uit Spanje. Sia en Tebby zijn inmiddels dikke vriendinnen. 

 

 

Sia is een herplaatshondje. Ze was niet gelukkig bij haar vorige baasje, omdat het baasje nog veel meer honden in huis had. Het was Sia gewoonweg veel te druk. Ze zocht altijd stille plekjes op in huis. Omdat mijn hondje Mazzel erg oud was (17 jaar) en niet meer lang te leven had (ernstige hartproblemen) was ik op zoek naar een tweede hondje. Via een vriendin hoorde ik van Sia. Wat mij betreft mocht ze bij mij komen wonen, mits Mazzel het goed vond en Sia ook natuurlijk. De eerste kennismaking ging goed. Met het baasje heb ik afgesproken dat Sia 2 maanden bij mij zou blijven om te kijken of het goed zou gaan. Je moet het dier ook de tijd gunnen om te wennen. Voor mij was het eerlijk gezegd wel even wennen want pomeriaantjes zijn hele drukke hondjes. Na enkele dagen wist ik al dat Sia nooit meer weg zou gaan. En wat was ik blij dat ze er was, want Mazzel haar tijd was gekomen. Het is echt verschrikkelijk zwaar om een dier te laten inslapen waar je zoveel van houdt. Maar lieve Sia hield me op de been ook al was het verdriet om het verlies van Mazzel daardoor niet minder heftig. Voor Sia ging er een hele andere wereld open, want ze was gewend om in de tuin haar behoeftes te doen. Het vorige baasje had niet zoveel tijd om te wandelen, maar de ruimte om het huis was groot genoeg om alle hondjes lekker te kunnen laten spelen.

 

Ik herinner me nog de eerste keer dat Sia meeging in de trein. Wat vond ze het spannend. En wat vond ze het leuk om veel aandacht te krijgen van andere mensen. Sia is een prachtig mooi hondje om te zien. Ze trekt de aandacht door haar schoonheid, maar ook om haar guitige uitstraling. Haar ogen lijken wel twee ronde knikkers en als ze je aankijkt dan ben je echt verkocht. Sterker nog… je bent op slag verliefd. Ik nam haar altijd mee naar scholen waar ik gastlessen mocht geven over CPTSS. Iedereen in de klas vond haar leuk. Mede daardoor heb ik haar een bijnaam gegeven. Ze heet nu: Sia alias Diva Swiffer.

Helaas heb ik met Sia moeilijke tijden achter de rug. Ze is een paar keer goed ziek geweest en zelfs een keer zo erg dat ik echt oprecht bang was haar kwijt te raken. Maar gelukkig heeft ze het gered. Na een tijdje ging het weer mis met Sia. Ik zag dat ze begon te huppelen met haar ene achterpootje en dat werd steeds erger in de loop van de tijd. Op een dag kon ze niet meer op haar linkerachterpootje lopen. Ze trok het pootje omhoog en ging er niet meer op staan. Conclusie van de dierenarts: knieschijf luxatie. De prognose was niet best. De enige optie was een operatie. Ermee doorlopen was geen optie want knieschijf luxatie gaat nooit over en is erg pijnlijk. Tja... en toen kwam bij mij de paniek. Zo’n operatie kost heel veel geld. Op de offerte van een dierenkliniek stond het bedrag van 1500 euro. Ik heb zo veel geld niet. Ik krijg een uitkering en van dit geld kan ik niet eens sparen. Lenen was ook geen optie, want dan ben ik jarenlang aan het af betalen en ik heb weinig ruimte in mijn budget. Opnieuw was ik bang dat ik Sia zou kwijtraken.

 

En toen… op een dag kreeg ik een appje van een vriendin. Ze attendeerde mij op de stichting: Quidem Carus. Een stichting die helpt bij acute situaties en ook huisdiereigenaren onder bepaalde voorwaarden financieel kunnen ondersteunen als ze dit zelf niet kunnen. Ik ben ze gelijk gaan mailen. Ik had weer een klein sprankje hoop. Voor velen klinkt het misschien raar maar ik geloof in God. Hij heeft mij ooit aangeraakt. Sindsdien gebeuren er mooie dingen in mijn leven. De tijd verstreek. Mijn aanvraag voor financiële ondersteuning was in goede orde ontvangen. Maar de beslissing of ik in aanmerking zou komen voor een vergoeding liet nog even op zich wachten.

In de tussentijd gebeurde er geen wonder met het pootje van Sia. Ze bleef lopen op drie pootjes. Maar een ander wonder gebeurde er wel!! Iemand die ik nog niet zo lang ken was ontzettend met onze situatie begaan. Ze besloot ons te helpen. Via haar contacten kwam ik terecht bij een dierenarts die soms huisdiereigenaren helpt die weinig geld hebben. Ze onderzocht Sia en ook deze dierenarts bevestigde de knieschijf luxatie. Ik vertelde dat ik geen geld had voor een operatie. De dierenarts zei dat er is een kliniek in Heerenveen genaamd Bornego is die ervaren is in dit soort operaties. De kosten zijn daar een stuk lager.

 

Ik heb zelf met deze kliniek contact opgenomen en ik wist niet wat ik hoorde. De kosten die zij vroegen voor zo’n operatie bedroegen 595 euro inclusief medicatie (antibiotica en pijnstillers) en nazorg. Wauw… dat bood meer mogelijkheden. En toen gebeurde er nog een wonder!! Ik kreeg bericht van Stichting Quidem Carus. Ik kreeg een financiële vergoeding van 500 euro!! Bijna de gehele operatie kon vergoed worden. Wat was ik blij en opgelucht. Ik kan niet in woorden uitdrukken wat dit voor mij betekent. Ik ben deze stichting zo ongelofelijk dankbaar. 

 

Sia is inmiddels aan haar pootje geopereerd. Alles is goed gegaan. Ook het revalidatietraject is prima verlopen. Ik heb een echte maxi-cosi-kinderwagen gevonden bij grofvuil. Deze heb ik schoongemaakt en Sia daarin meegenomen als ik met Tebby ging wandelen. Na een tijdje mocht ze weer kleine stukjes lopen. Het heeft wel even geduurd voor ze op het pootje ging staan maar uiteindelijk deed ze het toch. En nu… anderhalf maand later loopt ze weer als een kievit. 

 

Gabrielle 

 

Dit was eerder dit jaar en we hopen natuurlijk dat ze nog steeds goed loopt! We wensen jou en al jouw dieren nog een heel mooi, gezellig en liefdevol leven toe!

 

Wil jij ook mens en dier helpen zoals we met Gabrielle en haar hondje Sia hebben gedaan? Wordt dan donateur van Stichting Quidem Carus. Kijk op https://quidemcarus.nl/steun-ons en help ons helpen! Dank je wel voor jouw bijdrage!

Op de hoogte blijven

Wilt u op de hoogte blijven van onze activiteiten? Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief. Deze verschijnt eens per kwartaal en geeft u een overzicht van de laatste activiteiten, dierennieuws en wetenswaardigheden van de stichting.

Nieuwsbrief ontvangen?

 

* vereiste informatie
U bent: *
 

       ANBI

Quidem Carus helpt met onvoorziene medische
kosten voor huisdieren van minder-vermogende huisdiereigenaren.

Stichting Waarborgfonds Quidem Carus

Postadres: Administratiekantoor Zuilen

(geen bezoekadres)

Tafelbergdreef 180

3564AG Utrecht

KvK: 57602301